Christophe Coppens maakt van NNT’s DORIAN een visueel spektakel: misschien wel precies wat Oscar wilde

Toen ik nog een klein meisje was, deed ik niks anders dan zingen, dansen en toneelstukjes opvoeren. Waar andere kinderen droomden van een leven als dolfijnentrainer, astronaut of dierenarts, schreef ik steevast in vriendenboekjes op de vraag ‘Wat wil je later worden?’ het antwoord ‘beroemd’. Het maakte me eigenlijk niet echt uit waarin: zolang ik maar op covers van tijdschriften stond of handtekeningen mocht uitdelen.

Inmiddels heb ik die wens allang achter me gelaten. En gelukkig maar, dacht ik na het zien van de nieuwste NNT-productie DORIAN. De voorstelling, losjes gebaseerd op Oscar Wilde’s enige roman The Picture of Dorian Gray en geschreven door Javier Barcala, houdt een behoorlijke spiegel voor aan de maatschappij. Niet alleen beroemdheid en faam, ook de moderne kunstwereld en schoonheid worden flink bekritiseerd en (bij vlagen) bespot.

Dorian Gray/Igor Popovic (Bram van der Heijden, die maandenlang trainde om een zwaar gespierd lijf te krijgen) is een ambitieuze, enorm knappe kunststudent met een verleden. De flamboyante kunstverzamelaar Bambi Pelecano (onwijs sterke rol van Bien De Moor) is meteen verkocht van zijn schoonheid en lijft hem letterlijk en figuurlijk in. Ze overtuigt Dorian van het belang van zijn jeugdige aantrekkingskracht, iets waar hij geleidelijk aan steeds meer door geobsedeerd wordt. Gastregisseur Christophe Coppens wil met DORIAN graag ‘het echt van het nep’ onderscheiden en benadrukt de gevaren van het creëren van een virtuele versie van jezelf.

Het verhaal is uitgebreid, aan de lange kant (de voorstelling duurt ruim tweeënhalf uur) en is behoorlijk complex. Niet voor iedereen even goed te volgen, maar dat is Wilde’s klassieker ook niet als je het mij vraagt. De moderne adaptatie van het boek doet geen afbreuk aan de originele klassieker maar maakt de notie van Wilde’s perceptie van schoonheid en de drang hiernaar alleen maar groter. De toevoeging van de kritische kijk op de moderne kunstwereld is daarbij interessant. Het deed me denken aan de vorig jaar verschenen film The Square van Ruben Östlund, die op het filmfestival in Cannes de Gouden Palm won. Hierin werd eveneens de moderne kunstwereld en diens zelf opgeplakte decadentie op de hak genomen.

Coppens, is een waar multitalent en dat is in het stuk te zien. Hij regisseerde niet alleen het stuk, maar deed ook de vormgeving en ontwierp de kostuums.  En dat is allemaal behoorlijk goed gelukt. De vormgeving is prachtig. Bij iedere uitbundige doch meesterlijk in elkaar gezette outfit waar Bambi in opkomt, reageert het publiek met verbazing of een gniffel. Ook het decor is vernuftig. Eenvoudig beginnend als statisch en clean rollen er (letterlijk) steeds meer kunstzinnige voorwerpen het toneel op. De chaos die in het hoofd van Dorian ontstaat, wordt gereflecteerd in de chaos die er op het toneel verschijnt. Luiken gaan open, licht komt van alle kanten, rookmachines laaien op: alles komt ten tonele om de gekte van Dorians faam, schoonheid, schuldgevoel en de druk op zijn persoon te illustreren.

Opvallend is dat de voorstelling, hoewel klassiek samengesteld uit verschillende scenes die zichtbaar op elkaar volgen, nergens statisch aanvoelt. Stille momenten zijn er nauwelijks, ook omdat er vrijwel constant gebruik wordt gemaakt van muziek. De muziek is perfect uitgekozen, vooral omdat het vaak bijdraagt aan het gevoel dat je als kijker op dat moment hebt. Soms lounge/liftmuziek in een scene vol irritatiefactoren, maar psychedelische en aanzwengelende muziek als Dorian aan zijn kunst werkt.

Kortom: faam en geluk gaan niet hand in hand, dat is absoluut wel duidelijk na het zien van deze voorstelling. Toch hoop ik stiekem vurig dat deze gedurfde en excentrieke voorstelling de faam gaat krijgen die het verdient.

DORIAN ging op 29 september in première in Groningen. De voorstelling zal eerst door het land gaan toeren om weer af te sluiten in Groningen. De laatste voorstellingen vinden plaats in de Stadsschouwburg op 11 tot en met 14 december. Koop hier alvast je kaartje!

Fotografie: Reyer Boxem