Interview met Coco Coquelicot

Cora Ziengs (beter bekend als Coco Coquelicot) is heerlijk bezig. Als ze niet druk bezig is met één van haar vele projecten of staat te draaien op een gig, mag ze graag een wodka on the rocks drinken. Dit keer in de Graanrepubliek, één van haar lievelingsplekken in Groningen. Ik dronk er een of twee met haar mee en sprak met Coco over haar studies, muziek, Club RAL en in het algemeen over haar grootste liefde; het leven zelf. 

Vertel eens Cora, hoe ziet voor jou een week er ‘normaal gesproken’ uit?

Maandag is de enige vrije dag die ik normaal gesproken heb. Eerder maakte ik dan radio bij Oorsmeer in de avonden maar ik probeer wat meer rust te pakken en neem daar nu wat meer afstand van. Radio Oorsmeer heb ik ongeveer vijf jaar gedaan. Part of the team zal ik altijd blijven bij Oorsmeer maar mijn main focus ligt er nu niet. Alles bij elkaar werd me gewoonweg te veel.

Voor het overgrote deel van de week werk ik nu als productieleider en projectcoördinator bij Noordwoord. Noordwoord is een organisatie/stichting welke heel veel verschillende literaire evenementen in Groningen organiseert. We doen voornamelijk veel eigen producties zoals Dichters in de Prinsentuin en Het Grote Gebeuren, maar we reiken ook de prijs voor het beste Groningse boek uit.

Wat vind je het leukste aan je werk bij Noordwoord?

Ik vind het ontzettend leuk dat mijn werk daar zoveel teamwork omvat en dat we samenwerken met enthousiaste vrijwilligers. Het leukste van het werk zelf is dat we elke drie maanden een nieuw project hebben waar we met elkaar naartoe leven. Wat elke keer zijn eigen cyclus heeft. Je maakt elk evenement van begin tot eind mee; het maken van het programma en het bedenken van een literair concept tot aan het evenement zelf en de dag dat alles samenkomt.

Als ik jou een beetje inschat, denk ik dat er wel wat van perfectionisme in jou schuilt. Heb je er moeite mee om op een evenement terug te kijken als er dingen niet goed zijn gegaan of anders zijn gelopen dan dat jij had gewild? Zit dat je dwars?

Ik heb écht weinig last van dingen die fout gaan. Ik ben zeker wel perfectionistisch, maar zolang het zin heeft. Zolang er meer uren in gestoken kunnen worden, zolang ik dingen kan repareren, oplossen en veranderen wel. Maar ik begrijp ook heel goed dat er grenzen zijn aan mijn eigen kunnen en aan het kunnen van mijn team. En op een gegeven moment heeft het ook geen zin meer om daar energie in te steken. Dan zit je alleen maar jezelf in de weg en creëer je een negatieve energie.

Heb je dat moeten leren of is dat iets wat van nature komt?

Weet ik eigenlijk niet. Ik heb meer het idee dat ik gewoon zo in elkaar steek. Ik heb nooit zoveel last gehad van mijn perfectionisme. Ik wil dingen wel heel graag goed doen op intermenselijk gebied. Ik kan heel perfectionistisch zijn als het gaat over vriendschappen en relaties. Maar dan wel vanuit beide kanten. Ik ga er slecht op als ik ruzie heb, mij ergens misdragen heb of de verkeerde dingen heb gezegd. Dat is wel iets waar mijn perfectionisme me in de weg zit. Als je het hebt over iets organiseren of een creatief project zie ik het meer als een groot avontuur met alle ups en downs die daarbij komen kijken en geniet ik daar gewoon heel erg van.

Heb je weleens een editie van een project gehad en dat je erop terugkijkt en denkt; Jezus wat was dit kut, wat is dit kut gegaan. Ook al zeggen anderen dat het goed ging, maar dat jij alsnog iets hebt van; als dit anders had gekund of ik zou het opnieuw kunnen doen dan deed ik dat.

Ja, ik heb bij alle projecten dat ik denk; Ik had zoveel anders willen doen. Maar dingen die echt superslecht zijn gegaan? (Lachend) Ja, mijn studie. Daar had ik beter mijn best voor kunnen doen. Ik heb eerst KCM gestudeerd en daarna de verkorte bachelor filosofie. Beide afgemaakt. Maar wel met heel veel stress en conflictsituaties. Ik denk dat ik een van de weinige mensen ben die kan zeggen; ik ben eruit gestuurd op de universiteit. Ik had er geen rust, ik was heel kritisch op de docent en klasgenoten. Mijn perfectionisme heeft me daar wel in de weg gezeten. Mijn verwachtingen waren te hoog.

Nu je het zegt vind ik het ook wel iets wat bij je past. Ik noem je niet confronterend maar wel iemand die haar bek opentrekt als het haar niet aanstaat en bij sommige dingen er met je eigen manier mee bezig bent. Tot op de bodem ergens willen komen en dat niet krijgen van een ander wat bij jou dan weer frustreert.

Ja, daarom had ik er filosofie bij genomen. Omdat ik bij KCM de verdieping en logica miste. Het volledige doorvragen. Waar sommige mensen zich te veel laten tegenhouden door tijdsgebrek. Maar niemand kan iets begrijpen als je het niet tot op de bodem uitzoekt. Informatie kan je opzoeken. Bij onderwijs denk ik aan de onderliggende laag van die informatie uitgelegd krijgen. De waarom is voor mij heel belangrijk. Ik kan er nu beter mee omgaan en het beter in context plaatsen. Ik heb niet meer zo zwaar het gevoel dat andere mensen mij moeten lesgeven of inspireren. Als ik die diepgang wil dan zoek ik die wel, dan vind ik die wel. Ik weet waar ik zijn moet. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn kennis.

Heb je voorbeelden van mensen die jou inspireren?

Eigenlijk alle mensen in mijn directe omgeving inspireren me. Ik ben opgegroeid in een stimulerende thuissituatie. Ik heb nooit het idee gehad dat ik werd geremd. En tegenwoordig heb ik heel veel fijne vrienden. Stuk voor stuk zijn ze heel erg accepterend. Als ik hulp nodig heb helpen ze met liefde en ze staan altijd voor me klaar. Zodra ik een project heb opgestart waar ik heel erg enthousiast over ben zijn er altijd een aantal bereid om met me samen te werken. Verder heb ik niet een icoon of iemand die ik zo kan opnoemen waardoor ik geïnspireerd raak. De gehele dag is mijn hoofd aan het buzzen van allemaal ideeën. Het enige wat ik belangrijk vind in deze optiek is dat ik niet geremd word. (Lachend) Ik zeg weleens tegen mijn vrienden dat ik zo verliefd ben op het leven dat ik niet denk dat ik ooit zo verliefd zou kunnen zijn op een partner of zoveel zou kunnen houden van mijn vrienden of mijn familie.

Heb je nog dromen die je wil verwezenlijken of doelen gesteld die je wilt halen? 

Dat vind ik een lastige vraag. Ik ben niet echt een dromer of planner wat dat betreft. Ik leef heel erg in het nu. Heb verder geen grote ambities. Ik DJ bijvoorbeeld nu veel. Maar dat doe ik omdat ik het leuk vind. Niet omdat ik daarmee rijk en beroemd wil worden. Maar ik vind het dan weer wel leuk om geboekt te zijn op hele mooie plekken om te staan te draaien. Waar mijn ideeën me leiden wil ik heen kunnen. Als ik morgen muzikant zou willen zijn bijvoorbeeld en zou stoppen met draaien moet dat mogelijk zijn. Geld en tijd zijn de enige beperkingen die er zijn. Mijn levensmotto als je dat zo wil noemen is dan ook: Als ik het kan verzinnen, wil ik ook in staat zijn het te kunnen uitvoeren. Of door met geweldige mensen samen te werken, of door zelf dingen te maken.

En dan de andere kant, heb je ook angsten?

(Weer lachend) Ik ben bang voor onweer. En voor vuurwerk. Dingen zoals vrienden verliezen of naasten die overlijden. Gelukkig heb ik dat nog niet mee hoeven maken.

Hoe is het dj’en begonnen voor jou?

Ik ben destijds ooit begonnen met een vriendin, Zinzi Peters. Ik werkte toen als vrijwilliger achter de bar bij toen nog de EMG. (Nu verder gegaan als de EM2) Na werk zaten we dan te zeuren over het uitgaansleven in Groningen. Er was te weinig rock gerelateerd en jaren 80 muziek, maar ook geen plekken met goed dansbare jazz. Gewoon een blend van verschillende stijlen om lekker op te dansen. Waar is de dansavond vroegen we onszelf af. We hadden behoefte aan de meer underground muziek met alles door elkaar en met de beste nummers, niet alleen de hitjes. Toen kwam Alieke (Rademaker, mede-eigenares van EM2) met het idee om dat bij hen te doen. We kenden toen nog geen dj’s die dat deden. Dus toen opperde Alieke dat ik zelf muziek moest gaan spelen. Ik weet nog dat ik samen met Zinzi toen een plastic mengpaneeltje had gekocht voor aan m’n laptop. We noemden de dansavond heel gemakkelijk De Discotheek, en we noemden onszelf De Vannies. Ik was vanuit mijn studie veel met feminisme bezig dus vandaar die naam. De andere programmering was met mensen van Radio Oorsmeer. Het was ontzettend leuk om te doen. We hebben het twee edities gedaan. Daarna kwam er brand in de EMG en is de EMG verder gegaan op het Suikerunieterrein als EM2.

In deze periode ben ik ook bij Radio Oorsmeer gaan werken. Daar begonnen in 2015 en inmiddels werk ik er niet meer. Maar kan er altijd weer eens terugkomen en dat doe ik zo nu en dan ook nog weleens. Ook draaide ik in die periode veel huiskamerfeestjes en had ik het geluk dat ik bij het Grand Theater in het creative team zat. Dus dan boekte ik mezelf soms als dj bij producties daar. Maar soms had ik ook door geluk of grappige situaties boekingen als dj. Ik heb bijvoorbeeld een keertje heel erg dronken aan de bar bij de Warhol gezeurd dat de muziek altijd hetzelfde was. “Als je het beter kan dan zie ik je hier volgende week!” Dus drie weken na die dronken avond heb ik een uurtje les gehad aan de pioneertafel. Daarna heb ik voor een jaar lang elke donderdag van 11 tot 6 gedraaid in de Warhol. Ook daar ben ik nog regelmatig achter de tafels te vinden.

Ik ken jou volgens mij van Club RAL in de EM2. Dat is ook een eigen initiatief geweest toch? Samen met Joyce (Nénnet) en Alieke volgens mij. Hoe is die clubavond eigenlijk ontstaan?

Dat klopt! Nou ongeveer hetzelfde verhaal als met De Discotheek. We zaten weer met de ergernis bij EM2 aan de bar van het missen van een alternatieve scene qua muziek en uitgaan. De eigenaar had een eigen clubavond bij EM2 opgezet genaamd ‘De republiek’. En Alieke wilde nu ook wel een eigen clubavond organiseren samen met mij en Joyce. De insteek was ongeveer hetzelfde als met De Discotheek maar we wilden nu een volledige onderdompeling aanbieden aan onze bezoekers met kunst, muziek en noem maar op. Joyce kwam met het uiteindelijke idee om de naam te veranderen naar Club RAL. RAL is een merknaam van een bedrijf uit Duitsland, eind 19de, begin 20ste eeuw. Elke architect en kunstenaar werkte met hun eigen kleuren en het bedrijf RAL heeft toen kleurcodes ontwikkeld; bi-nummering. Dus bij elke editie heeft Club RAL een kleurthema. Joyce doet het design van de avond en ik de muziek en alles wat daarbij komt kijken, en Alieke hostte het in de EM2 en regelde alles daar. Het was altijd heel erg associatief. We hebben bijvoorbeeld al een keer een bioscoopsetting gehad, een altaar, een zwembad, midgetgolfbaan en noem maar op. Hoe groter en gekker des te beter. Als je op een editie bent geweest hopen we dat je over 10 jaar het nog hebt over dat ene groene of blauwe feestje.

Hoe ben jij als creatief ondernemer verder gegaan tijdens de coronaperiode in een sector die eigenlijk volledig op zijn kop is komen te staan?

Ik ben meteen begonnen met livestreamen, vanaf het eerste weekend, vooral voor mezelf. Om in de flow te blijven en focus te houden op het dj’en. Ik merkte dat ik het heel leuk vond, op Twitch kan je namelijk ook veel meer laten zien dan alleen het rechthoekje van je webcam. Ik heb op Google Paint allemaal lelijke kunst gemaakt die tijdens het livestreamen zichtbaar is. Het is behoorlijk uit de spuitgaten gelopen. Fans en vrienden kunnen nu ook kunst insturen en die verwerk ik dan weer in mijn livestreams. Het helpt hopelijk bij het in stand houden van het gevoel van community.

Op werk bij Noordwoord hadden we een evenement gepland; Het Beste Groninger boek. We hadden het ongeluk dat dit viel in het eerste weekend van de quarantaine. Het kon dus niet doorgaan en het einde van de lockdown was ook niet in zicht. Toen hebben we besloten er video’s van te maken. Zat ik opeens op de directors stoel. Draaiboekjes maken, een script. Met de cameraman in gesprek welke hoek het beste is. Met mijn livestreams had ik dit ook. Ik was opeens veel meer bezig met techniek en geluid. Voor mijn eigen ontwikkeling en kennis is het fijn, maar je weet dat anderen het beter kunnen. Deels vond ik het bevrijdend. Nu weet ik veel meer van de andere kant van een productie. Het is veel proberen en kijken of het lukt.

Met het NNT ben ik ook in gesprek om een leesclub te beginnen. In de oorspronkelijke vorm kon dat ook niet doorgaan dus dat is ook een livestream geworden. Ik bespreek een boek voor de camera. Op de middelbare school weleens iets soortgelijks gedaan natuurlijk, maar dit was ook nieuw op deze manier. Mensen gingen echt vragen stellen. Voor de green screen staan als weervrouw en alles verkeerd aanwijzen, ja het was wel echt wat anders.

Normaal besteed ik al mijn vrije tijd aan draaien, festivals, clubnachten en uitgaan. Na twee weekenden kwam ik erachter dat niks doen niet voor mij is weggelegd. Ik moet dingen ondernemen en wil het niet linksom, dan doe ik het wel rechtsom. Al is het voor mijn eigen geruststelling en tijdsinvulling. Zo ook “Coco’s Kant en Klare Corona Kamervakantie”. Het komt erop neer dat ik voor iemand een-op-een met diegene een weekendje op vakantie ga in mijn huis. 30m2 wel te verstaan. Komt heel veel fantasie bij kijken. Ben al met mijn vriend op vakantie geweest naar Brazilië. Het kunstwerk nagemaakt van de staande Jezus. Braziliaanse muziek opgezet en haal dan Braziliaans eten op. Hele huis verbouwd zodat het zoveel mogelijk leek op Brazilië inclusief een livestream van een strand. En je kan dus via Google Maps rondleidingen krijgen in verschillende steden. Een andere keer had ik in de badkamer een soort vliegtuig/vliegveld gebouwd. Een vriendin van me moest eerst daarin. Video opgezocht van instructies van een stewardess en dan speel ik een stewardess in het vliegtuig. Vergezichten gemaakt, eten laten bezorgen. Ik heb de vakantie ook wel een keer gecombineerd met het strand van Rebel Rebel. Dat was volgens mij Curaçao. Ik ben alweer bezig met twee nieuwe bestemmingen momenteel.

Ik was voor corona ook al in gesprek met The Daily Indie (platform voor indie-muziek). We wilden eigen clubavonden genaamd Club Lekkend Licht gaan organiseren in heel Nederland. Dat plan gaat nog steeds door maar in de tussentijd organiseren we elke donderdag een livestream op Twitch vol nieuwe muziek.

Heb je nog iets anders wat je zou willen laten weten aan mensen?

Ja! Ik ben ook bezig met een vriendin (Emma Dagelet) om een eigen podcast op te zetten. We willen ongeveer één keer per maand een gast uitnodigen uit de kunst- en cultuursector om te praten over het pad dat ze hebben belopen en waar ze momenteel mee bezig zijn. We vinden het belangrijk om een licht te schijnen op een groep die het door alle aanpassingen van de laatste tijd lastig heeft om überhaupt te kunnen overleven. En we denken veel te kunnen leren van de verschillende mensen die we gaan uitnodigen. De podcast heet Comateut en we beginnen de opnames als het goed is vanaf september. Dus hou mijn kanalen goed in de gaten.

Benieuwd naar Coco Coquelicot en wat ze nog meer allemaal gaat doen in de toekomst? Volg haar dan via de volgende kanalen:

Homepage
Facebook
Instagram