Meet me in Montauk

Als je relatie op de klippen is gelopen en je leven zich even afspeelt in een waas van tranen en alcohol, dan is niets een betere oplossing dan het verwijderen van je ex uit je geheugen. Het verscheuren van foto’s en verbranden van kledingstukken is de milde versie. In het toneelstuk Meet me in Montauk is een rigoureuze versie beschikbaar voor het totaal deleten van je ex. Maar de acteurs van Away-producties tonen je de keerzijde ervan.

In een goed gevulde zaal van het Grand Theatre speelden donderdag 21 juni de acteurs van A-Way Productions voor de laatste keer hun versie van de bekende film Eternal sunshine of the spotless mind, waarin Jim Carrey en Kate Winslet de rollen van Joel Barish en Clementine Kruczynski op zich namen. Clementine besluit na een heftige ruzie haar (inmiddels ex-) geliefde Joel uit haar geheugen te wissen door middel van een medische ingreep. Joel ontdekt dit bij toeval en besluit bij dezelfde dokter zijn geheugen eveneens te laten wissen. Maar gaandeweg het proces merkt hij dat hij niet alleen zijn nare herinneringen kwijtraakt maar ook de dierbare momenten van zijn relatie. Hij ondergaat het wisproces niet lijdzaam, maar verzet zich met alle macht om zijn mooie herinneringen met Clementine te behouden.

Hoewel ik ooit de film heb gezien, wist ik behalve een ruwe verhaallijn nog maar weinig van de verwikkelingen in de film. Toch vroeg ik me af hoe de acteurs van A-Way Producties zo’n relatief ingewikkeld verhaal op het podium zouden verbeelden, zonder een slap aftreksel te worden van de film. Een belangrijke en eigenzinnige keuze in het toneelstuk dat dit voorkomt, is het feit dat het stel gespeeld wordt door meerdere acteurs. In totaal zijn er drie koppels die Joel en Clementine prachtig neerzetten.

In het stuk wordt veel gebruikgemaakt van flashbacks en flashforwards, al ontdek je dat in het laatste geval pas aan het einde van de voorstelling. Je valt namelijk in het begin van het stuk middenin de kennismaking tussen Joel en Clementine, al besef je pas later dat dit niet de eerste ontmoeting is tussen de twee. Clementine is een lekker quirky type dat de zenuwachtige en onzekere Joel al snel voor zich wint en waaruit een liefdevolle en gepassioneerde relatie voortkomt. In het stuk wordt tussen de verschillende perioden in hun relatie gesprongen door veelvuldig te wisselen tussen de verschillende acteurs. Het ene moment zie je een ruzie, het volgende juist een moment waarin de liefde bloeit. Als toeschouwer is het opvallend makkelijk schakelen tussen de verschillende acteurs, hoewel ze allemaal hun eigen invulling geven aan het karakter: de ene Clementine is bijvoorbeeld net wat uitgesprokener dan de ander.

Gaandeweg het stuk is voelbaar hoe Joel, na zijn afspraak bij de dokter om zijn herinneringen over Clementine te wissen, ondervindt dat hij zijn verleden met zijn ex-geliefde volledig verliest. Zijn grote verwarring wordt mooi zichtbaar door onder meer repetitieve monologen en achteruit gespoelde herinneringen. Je voelt hoe ze langzaam uit zijn vingers glipt, terwijl Joel uit alle macht een methode probeert te vinden om zijn gedachten aan haar te behouden. “Meet me in Montauk” zijn de laatste woorden die Clementine tegen hem zegt voordat ze volledig uit zijn gedachten is verdwenen.

Toch blijken hun paden opnieuw te kruisen en de openingsscène van het toneelstuk wordt pas na verloop van tijd duidelijk: het is niet hun eerste ontmoeting maar hun tweede, nadat ze elkaar uit hun herinneringen hebben gewist. De twee vallen weer voor elkaar en er ontstaat een begin van een romance. Tot ze beiden een geluidsfragment in handen krijgen waarin te horen is dat ze elkaar uit hun geheugen hebben gewist. Of hun nieuwe prille liefde dat aankan is de vraag.

De acteurs van A-Way Productions weten je van begin tot eind mee te voeren in de wereld van deze ingewikkelde relatie. Dat de acteurs allen dezelfde rol spelen, op de dokter na, is een mooie manier om de scenes intrigerend en onderhoudend te maken. Als toeschouwer besef je opeens dat de dagen die je met een gebroken hart hebt moeten doorstaan niet eens zo slecht waren, omdat je in elk geval de mooie momenten kunt blijven herinneren.