La Haine: 25th Anniversary | Forum Groningen

Jakob zegt:

“Het is een waanzinnig mooie, humoristische, maar vooral ook rauwe en energieke brok ‘infotainment’ met een stijl die de film vrijwel onmiddellijk zijn terechte cultstatus heeft bezorgd.”


English

Na een kwarteeuw is het verhaal dat La Haine (Mathieu Kassovitz, 1995) vertelt nog steeds relevant. Ook recentelijk zijn er weer betogingen en rellen in Parijs, ditmaal naar aanleiding van een omstreden wet. Sinds de jaren ‘80 zijn er in vele Franse voorsteden (banlieues) steeds terugkerende ongeregeldheden, met de Franse rellen in 2005 als het voorlopig meeste heftige en meest iconische voorbeeld. Centraal in de meeste gevallen staan onvrede over politiegeweld, discriminatie, armoede en kansenongelijkheid.

Het verhaal dat de film vertelt is een poging om het stereotype beeld te doorbreken van de banlieues – dat breed gedragen is in de Franse en internationale media en politiek – als broedplaats van geweld en terrorisme. La Haine toont een ander beeld, een verhaal als het ware van binnenuit verteld. Het is een waanzinnig mooie, humoristische, maar vooral ook rauwe en energieke brok ‘infotainment’ met een stijl die de film vrijwel onmiddellijk zijn terechte cultstatus heeft bezorgd.

De film informeert onderhoudend over hoe het is om te leven in een achterstandswijk: hoe het is om te worden gediscrimineerd, slachtoffer van politiegeweld te zijn, om in armoede te leven, en om buitengesloten te worden door de bevoorrechte lagen van de bevolking. La Haine doet dit door middel van een uitgekiend verteld verhaal vol actie waarin we een dag meeleven met drie jongens (Said, Hubert en Vinz) die symbool staan voor de etnische, religieuze en culturele diversiteit van de banlieues. Het toont ons zo de mensen die we soms maar al te gemakkelijk wegzetten als kansloos, radicaal, of zelfs terrorist. Door het aangrijpende verhaal en de dynamiek tussen de drie personages, worden diepgewortelde gevoelens van ongenoegen, angst en haat (haine), maar ook (broeder)liefde, verlangen en hoop, een beetje meer begrijpelijk en invoelbaar. Met kunstzinnige, bij tijden een beetje vervreemdende visuele flair laat de film je zo letterlijk en figuurlijk anders kijken naar een heel relevant thema (sociale ongelijkheid), voorbij je eigen vooroordelen.

La Haine: 25th Anniversary
vanaf donderdag 12 augustus
11 (regulier) • 9 (jongeren/studenten)
 Forum Groningen

Jakob says:

“It’s an insanely beautiful, humorous, but mostly raw and energetic piece of ‘infotainment’, shot in a style that instantly gave the movie its well deserved cult status.”


After a quarter of a century, the story La Haine (Mathieu Kassovitz, 1995) tells is still as relevant as ever. Just look at the recent protest in Paris, this time as a consequence of a controversial law that would severely restrict the filming of police officers. Ever since the 1980’s, there have been recurring disturbances in the many French suburbs (banlieues), with the 2005 riots in Paris and many other cities as the heaviest and most iconic example. At the centre of the riots lie the dissatisfaction with police violence, discrimination, poverty and social immobility.

The story that the movie tells is an attempt to break with the stereotype images of banlieues – widely sustained by in the French and international media and politics – as a breeding ground for violence and terrorism. La Haine shows something else, a story told from the inside out. It’s an insanely beautiful, humorous, but mostly raw and energetic piece of ‘infotainment’, shot in black and white with a style that instantly gave the movie its well deserved cult status.

The film entertainingly shows what it’s like to live in a disadvantaged neighborhood: what it’s like to be discriminated, to be a victim of police violence, to live in poverty, and to be shut out by the more privileged parts of society. La Haine does this with a sophistically told story filled with action which takes us along in a day of three guys (Said, Hubert, and Vinz) who symbolize the ethnic, religious, and cultural diversity of the banlieues and shows us the people that are so easily dismissed as hopeless, radical, or even terrorist. The gripping story and the dynamics between the three main characters, make the deeply rooted sentiments of displeasure, fear, and hate (haine), but also (brotherly) love, desire, and hope both understandable and palpable. With the artistic and at times even somewhat estranging visual flair, the movie gives you both literally and figuratively a different look to a most relevant subject.