Stalker | Groninger Forum

Kunstcurator Maayke Meijering Danny zegt:

“Voor Stalker moet je de tijd nemen, want het is een reflecterende film waarin je vervreemd raakt van de omgeving en de personages, maar die je vanwege zijn intensiteit wel helemaal de film intrekt. Mis deze gouden kans niet!”


English

Andrej Arsenjevitsj Tarkovski heeft slechts zeven speelfilms gemaakt maar is toch één van de meest invloedrijke regisseurs in de filmgeschiedenis. In 1979 kwam Stalker uit, een jaar waarin ook Alien, Apocalypse Now, Manhattan en Life of Brian uit werden gebracht. Deze beklijvende film, deze mythische reis, is éénmalig te zien in het Groninger Forum.

Maar waarom wil ik dat jullie naar Stalker gaan? Een film van 40 jaar oud van bijna drie uur waarin nauwelijks gesproken wordt. En als er al gepraat wordt dan gaat het vaak over alledaagse ergernissen en quasifilosofische prietpraat. Een film die visueel een reis is langs zwart-wit, kleur en sepia. Nee, het is geen gemakkelijke zit. Maar als je bereid bent om je aan te passen aan het trage tempo van de film, dan staat je iets onvergetelijks te wachten.

Een wetenschapper en een schrijver bezoeken de Stalker en maken met hem een welhaast spirituele reis naar de Zone. Het gerucht gaat dat hier de wensen van de bezoeker in vervulling gaan. Deze Zone is een plek in een ontoegankelijk vervallen industrieel gebied, verboden voor onbevoegden. De Stalker weet er te komen door eerst de bewaking te slim af te zijn en vervolgens de tekenen aan de wand te lezen. Want niets is wat het lijkt in dit raadselachtige gebied. De kortste weg leidt terug naar zichzelf en hoe dichterbij ze komen, des te zwaarder de reis wordt. De natuurwetten lijken te worden overtreden.

Een ogenschijnlijk eenvoudige premisse. Maar wat bezielt de Stalker om die mensen daarnaartoe te nemen terwijl hij zijn vrouw met hun gehandicapte dochter achterlaat? Wat maakt deze plek zo bijzonder? Hoe is het tot stand gekomen? Komt dit door een buitenaards fenomeen? Heeft er zich een kernramp voltrokken?

Het camerawerk is oogverblindend. Ook visueel gezien is Stalker een onovertroffen meesterwerk. Met de nadruk op natuur en de wisselwerking met diverse vervallen gebouwen zoals oude fabrieken blijven deze uitgestrekte shots nog lang voor je geestesoog. Deze reis gaat langs de roestige overblijfselen van een militaire missie naar het hart van dit gebied dat regelmatig doet denken aan het huidige Tsjernobyl. Deze dromerige trage beelden, met als hoogtepunt de Zone, zijn zeer kenmerkend voor het werk van Tarkovski.

De opnames verliepen niet zonder slag of stoot. De film moest opnieuw geschoten worden nadat het aanvankelijke materiaal al dan niet bewust werd beschadigd tijdens de ontwikkeling in Moskou. De film is grotendeels in en rondom een verlaten waterkrachtcentrale in Estland gefilmd. In de jaren erna zijn veel medewerkers inclusief de acteur Anatoliy Solonitsyn en Tarkovski zelf aan kanker overleden.

Vooral de laatste onthulling, als ze weer terug zijn in de bewoonde wereld, is schokkend en laat de kijker achter met vele vragen. En dat is ook de bedoeling van Tarkovski. Voor Stalker moet je de tijd nemen, want het is een reflecterende film waarin je vervreemd raakt van de omgeving en de personages, maar die je vanwege zijn intensiteit wel helemaal de film intrekt. Mis deze gouden kans niet!

Stalker
 zaterdag 13 oktober, 15:00 en maandag 22 oktober, 20:45
 10 (regulier) • 8 (jongeren en studenten) • gratis (Cinevillepas)
 Groninger Forum

Kunstcurator Maayke Meijering Danny says:

“For Stalker you need to be patient because it’s a reflecting film that estranges you from the environment and its characters, but one which, due to its intensity, sucks you all the way in. Don’t miss this golden opportunity!”


Andrej Arsenjevitsj Tarkovski has made only seven movies, but is still one of the most influential directors in the history of cinema. Stalker was released in 1979, a year that also gave us Alien, Apocalypse Now, Manhattan , and Life of Brian . This film, this mythical journey, which will make a lasting impression will be shown once only in the Groninger Forum.

So why do I want you all to go see Stalker? A forty year old movie with hardly any dialogue. The conversation that does take place concerns mostly everyday irritations and quasi philosophical squabble. A movie that visually moves through black and white, to color and sepia. No, it will not be an easy ride, but if you’re willing to adapt to the slow pace of the movie, you’re in for something unforgettable.

A scientist and a writer visit the Stalker and join him for an almost spiritual journey to the Zone. Rumor has it that this is the place where the wishes of the visitor become reality. The Zone is situated in unaccessible industrial territory that does not allow trespassers. The Stalker manages to get in by outsmarting the security and read the writings on the wall. Because nothing is what it seems in this mysterious area. The shortest road leads back to itself and the closer they get, the harder it becomes. The laws of nature itself seem to be trespassed.

An apparently simple premisse. But what makes the Stalker take these people here, while it means he has to leave his wife and their handicapped daughter behind. What makes this place so special? How did it ever come into existence? Is this an extraterrestrial phenomenon? Did a nuclear disaster take place?

The camera work is a feast for the eyes. Visually, Stalker is an unsurpassed masterpiece. With its emphasis on nature and the interplay with various old industrial buildings, these long stretched shots will linger on your mind’s eye for a while. The journey leads past rusty remainders of a military mission the heart of an area that reminds us of the current state of Tsjernobyl. The dreamy and slow images, with the Zone as a summit, are characteristic for Tarkovski’s work.

The recording was not without difficulties. The film had to be reshot after the initial material was, on purpose or not, damaged during the development in Moscow. The film is mostly shot in and around a hydropower plant in Estonia. In the years after, many people who worked on the movie, including the actor Anatoliy Solonitsyn and Tarkovski himself, died of cancer.

Especially the final revelation when they are back in the real world confronts the audience with many questions. And this is exactly what Tarkovski wants. For Stalker you need to be patient because it’s a reflecting film that estranges you from the environment and its characters, but one which, due to its intensity, sucks you all the way in. Don’t miss this golden opportunity!