High Winds Move Slowly: Arno Kramer en Henk Visch | Museum De Buitenplaats, Eelde

Kunstcurator Maayke Meijering Kunstcurator Maayke zegt:

“Hoewel niet al het tentoongestelde werk mij evenzeer aanspreekt, ben ik toch te spreken over de gedurfde combinatie van deze twee kunstenaars.”


 English

Iets buiten Groningen is het mooie Museum De Buitenplaats te vinden, in Eelde. Dat is sowieso het busritje al waard: het museum is klein, maar fijn, met een interessant gebouw en prachtig verstilde – en verstopte! – beeldentuin. Op zomeravonden worden regelmatig concerten gegeven in de tuin. De nieuwste tentoonstelling in De Buitenplaats is High Winds Move Slowly: Arno Kramer en Henk Visch.

Tijdens de officiële opening, waar ik als plus one te gast was met een vriendin, kwam ik erachter dat tekenaar Arno Kramer op het idee kwam zijn werk te presenteren met dat van beeldhouwer Henk Visch. Het is interessant om werk in verschillende disciplines naast elkaar te tonen, maar dat levert ook een zeker risico op. Als conservator wil je voorkomen dat het werk van de ene kunstenaar wordt ondergesneeuwd door dat van de ander. In De Buitenplaats is daarvan geen sprake. Het werk van beide kunstenaars versterkt elkaar juist, het gaat de dialoog aan. De ronde vormen van Visch’ mensfiguren herhalen zich in de soms bijna sprookjesachtige, zwart-witte organische vormen en dierfiguren op de wanden van Kramer. Beide kunstenaars experimenteren ook met abstrahering, en soms met volledige abstractie.

Het werk van Henk Visch ken je misschien van het op-handen-(of eigenlijk vingers, knokkels)-en-voeten-steunende bronzen beeld dat vroeger in de parkeergarage van de Westerhaven huisde, maar de afgelopen jaren zijn plek heeft gevonden op de kade van de Oosterhaven in Groningen. Secret Life of a Public Body heet het. Zulke raadselachtige titels, die op allerlei manieren zijn te interpreteren, geeft Visch wel vaker aan zijn beelden. Sterker nog, zijn titels willen nog weleens wisselen: zo veranderde hij titels van beelden na ingrijpende maatschappelijke gebeurtenissen, zoals de aanslagen op de Twin Towers in 2001.

Hoewel niet al het tentoongestelde werk mij evenzeer aanspreekt (ik heb meer met Visch’ mensfiguren dan zijn abstracte werk, en Kramers grote tekeningen zijn duidelijk van hogere kwaliteit dan het schetsachtige kleine werk), ben ik toch te spreken over de gedurfde combinatie van deze twee kunstenaars. Ik hou van de grote houtskooltekeningen op papier van Kramer, die lekker dichtgesmeerde zwarte vlakken en dan ineens die breekbare dierfiguren. Ook de beelden van Visch roepen telkens een nieuwe emotie en zelfs lichamelijke reactie op. De kleine mannetjes doen mij vertederd toekijken, terwijl de grote figuren boven me uittorenen en desondanks eerder beschermend dan bedreigend overkomen.

Vergeet ook de video boven niet, waarin Visch zelf vertelt over zijn werk. Als je goed oplet zie je daarna hoe de kunstenaar stiekem eigenlijk heel vaak zijn eigen gezicht gebruikt in zijn werk dat in eerste instantie zo abstract leek.

High Winds Move Slowly: Arno Kramer en Henk Visch
  tot en met zondag 25 juni
 10 (regulier) • 4,50 (CJP)
Museum De Buitenplaats

Kunstcurator Maayke Meijering Art curator Maayke says:

“Although not all the exhibited work appeals to me equally, I’m still pleased with the bold combination of these two artists.”


Just outside Groningen, in Eelde, the beautiful museum De Buitenplaats is located. That in itself is worth the bus ride: the museum is small, but nice, with an interesting building and a beautifully still – and hidden! – sculpture garden. On summer nights, concerts are held regularly in the garden. The newest exhibition at De Buitenplaats is High Winds Move Slowly: Arno Kramer en Henk Visch.

During the official opening, which I attended as a friend’s plus one, I found out that sketch artist Arno Kramer had the idea to present his work together with that of sculptor Henk Visch. It’s interesting to show work from different disciplines next to each other, but it comes with a certain risk. As a curator you don’t want the work of one artist to be overshadowed by that of the other. At De Buitenplaats this is not the case. In fact, the work of each artist strengthens the other’s, it engages in dialogue. The round shapes of Visch’ human figures repeat themselves in the sometimes almost fairylike black and white organic forms and animal figures on the walls of Kramer. Both artists experiment with abstracting, and sometimes even complete abstraction.

You might know the work of Henk Visch from the, on its hands (or actually fingers and knuckles) and feet leaning, bronze statue that used to be in the Westerhaven parking lot but that has since a few years found its place on the embankment of Oosterhaven. Secret Life of a Public Body it’s called. Such mysterious multi-interpretable titles for his sculptures are used more often by Visch. What’s more, his titles have a tendency to change, for instance, he altered the titles of sculptures after profound societal events took place, like the attacks on the Twin Towers in 2001.

Although not all the exhibited work appeals to me equally (I’m more drawn towards Visch’ human figures than his abstract work and Kramer’s large drawings are obviously of a higher quality than the smaller sketch-like work), I’m still pleased with the bold combination of these two artists. I love the big charcoal drawings, the completely black smeared areas and then suddenly those fragile animal figures. The sculptures of Visch too evoke new emotions and even physical reactions every time. The little men make me watch softened, while the large figures tower over me but nevertheless seem not so much threatening as protective.

Don’t forget the upstairs video in which Visch tells about his work. If you pay close attention, you see how the artist secretly uses his own face very often in works that at first seemed so abstract.