Jans Muskee: Absoluut Misschien | Drents Museum

Kunstcurator Maayke Meijering Kunstcurator Maayke zegt:

“Het is alsof we zo de tekeningen in kunnen stappen en onderdeel worden van de daar afgebeelde onvervulde verlangens en seksuele fantasieën. Het werk van Muskee mag de bezoeker dan af en toe rode wangen opleveren, het roept ook veel interessante vragen op.”


 English

Een hand onder een rok, in een broek. De half ontblote tepel van een volle borst. Een omlaag getrokken kanten slipje, hangend om een stel dunne enkels. Een man die onder de rok van een vrouw is gedoken, zijn knieën op een kussentje. Zij kijkt bijna verveeld naar buiten, naar twee jonge vrouwen in bikini die zich niet bewust lijken van het tafereel binnen. Boven haar hoofd hangt een moderne versie van de Heilige Familie: Jezus (inclusief aureool) in de tobbe, de engelen eromheen. Nauwelijks echt expliciete of grove handelingen, wel veel suggestie bij Absoluut Misschien van Jans Muskee in het Drents Museum.

Een videowerk portretteert een jonge vrouw, lezend in een stoel. De video lijkt zich steeds te herhalen; ze krabt aan haar knie, wrijft over haar wang, haar neus. Na de seksueel getinte werken, die ik in de ruimte ervoor zag, vraag ik mij af waar het boek over gaat dat ze zo aandachtig leest. Verbeeld ik het me, of is ze licht bezweet? Opgewonden wellicht? Ik verwacht half dat die opwinding zich zal vertalen in een heimelijke handeling. Toch nog bijna onverwacht kijkt ze me ineens recht aan, met een alwetende glimlach, alsof ze me betrapt op gluren, waarna ze terugkeert naar haar boek en de loop van knie-wang-neus.

Mijn gevoel van voyeurisme is tekenend voor de tentoonstelling van Muskee. In veel van zijn tekeningen figureren levensgrote, levensechte en alledaagse mensen, waardoor de kijker maar moeilijk emotionele afstand kan bewaren. Het is alsof we zo de tekeningen in kunnen stappen en onderdeel worden van de daar afgebeelde onvervulde verlangens en seksuele fantasieën. Af en toe is daar dan toch ineens een pikanter beeld: twee kleine tekeningen van schaamlippen en vingers die zoeken, vinden, met suggestieve teksten als one word on the phone makes me happy en I suck my tongue in remembrance of you. Hoewel visueel nauwelijks explicieter dan de gespreide benen in een klassieker als l’Origine du Monde van Courbet (1866) is er één belangrijk verschil: de seksuele handeling. En toch, al die expliciet schaamlippen en borsten zijn met grote zorg getekend. Moedervlekken, haar, blauwe adertjes die door een lichte huid schijnen. Het zijn tenslotte, naast lustobjecten, ook gewoon lichaamsdelen.

Het moge duidelijk zijn: Muskee is gefascineerd door seksuele fantasieën, het (vrouwelijk) lichaam, expliciete handelingen, spanning, de kijker als voyeur. Hij houdt ons een spiegel voor, gebruikt ironie en humor om ons aan het denken te zetten. Het is echt meer dan ‘vieze plaatjes kijken’. Overweeg bijvoorbeeld ook eens de soms filosofische titels, ontdek de verwijzingen naar beroemde kunstwerken, stel jezelf de vraag wat je nou eigenlijk ziet, wat er gebeurt in het werk. Het werk van Muskee mag de bezoeker dan af en toe rode wangen opleveren, het roept ook veel interessante vragen op.

Jans Muskee: Absoluut Misschien
  tot en met zondag 7 januari
 13
 Drents Museum

Kunstcurator Maayke Meijering Art curator Maayke says:

“It is as though we can just step into the drawings and become a part of the unfulfilled desires and sexual fantasies depicted therein. The work of Muskee may occasionally give visitors red cheeks, but it also raises some interesting questions.”


A hand underneath a skirt, inside pants. A half uncovered nipple on a full breast. Panties pulled down, hanging around a pair of thin ankles. A man ducked under the skirt of a woman, his knees on a pillow. She looks outside, almost bored, at two young women in bikinis who seem unaware of what’s happening indoors. Above her head hangs a modern version of the Holy Family: Jesus (aureole included) in a tub, surrounded by the angels. Hardly any explicit or overly vulgar acts, but a lot of suggestion at Absolutely Maybe.

A video work portraits a young woman, reading in a chair. The video seems to repeat itself; she scratches her knee, rubs her cheek, her nose. After the sexually tinted works I saw in the previous rooms, I wonder what the book she so attentively reads is about. Am I imagining this, or is she slightly sweaty? Aroused perhaps? I kind of expect the excitement to lead on to a private deed. Still almost unexpectedly, she suddenly looks right at me, with an all knowing smile, as if she caught me peeping, after which she returns to her book and the knee-cheek-nose loop.

My sense of voyeurism is characteristic for the exhibition of Muskee. In many of his drawings there’s a role for life size, realistic, and ordinary people, making it very difficult to maintain an emotional distance. It is as though we can just step into the drawings and become a part of the unfulfilled desires and sexual fantasies depicted therein. Every now and then there suddenly is a more sexy image: two small drawings of pubic lips and fingers looking, finding, with suggestive captions like one word on the phone makes me happy and I suck my tongue in remembrance of you. Although visually hardly more explicit than the spread legs in a classic like  l’Origine du Monde by Courbet (1866), there is one significant difference: the sexual act. And yet, all those explicit pubic lips and breasts are drawn with great care. Moles, hair, tiny blue veins shining through light skin. Apart from lust objects, they are just body parts after all.

It should be clear: Muskee is fascinated by sexual fantasies, the (female) body, explicit actions, tension, the audience as voyeur. He holds a mirror before us and uses humor and irony to give us something to think about. It’s really more than just looking at dirty pictures. Consider for example the at times philosophical titles, discover the references to famous artworks, ask yourself the question what exactly it is you’re seeing, what’s going on in the work. The work of Muskee may occasionally give visitors red cheeks, but it also raises some interesting questions.