Julian Hetzel: Schuldfabrik | Galerie Noorderlicht

Kunstcurator Maayke Meijering Kunstcurator Maayke zegt:

“Deelnemen aan een kunstproject als moderne aflaat, mooie zeepjes inslaan, indirect zorgen voor waterputten in Malawi en tegelijkertijd je handen wassen in (on)schuld, wie wil dat nou niet?”


 English

Schuld, een woord dat een dubbele betekenis heeft: een economische en morele. De Duitse kunstenaar Julian Hetzel is gefascineerd door die dubbelzinnigheid. Die twee kanten van ‘schuld’ komen bovendien nogal eens samen. Veel van ons bevinden zich in een bevoorrechte positie, als inwoner van West-Europa, als blanke, Christen, hoogopgeleide, gezond van lichaam en geest, hetero, bemiddelde, als stadsbewoner, man, noem maar op. Hetzel vraagt zich af wanneer mensen dat bewustzijn van hun positie omzetten in schuld- en verantwoordelijkheidsgevoel. Vaak gebeurt dat, meent hij, door (verantwoorde) dingen te kopen, door te doneren, kortom door geld uit te geven. Geld is macht, tenslotte. Zoals de katholiek vroeger zijn religieuze schulden afkocht, doen wij dat tegenwoordig met onze morele schulden.

Met de installatie Schuldfabrik in Galerie Noorderlicht tijdens Noorderzon gebruikt Hetzel ‘schuld’ als grondstof. De bezoeker betreedt zijn zeepjeswinkel, krijgt een rondleiding, uitleg over het maakproces en hoe de opbrengst wordt gebruikt bij het slaan van waterputten in Malawi. Alleen zijn het geen gewone zeepjes die hij verkoopt: ze zijn gemaakt van menselijk vet, dat Hetzel van liposuctieklinieken krijgt. Hetzel: “Dat vet staat natuurlijk voor overdaad, maar ook voor het slecht zorgen voor je lichaam. In het Duits heten zwembandjes ‘heupgoud’.” Door schuldgevoelens weg te eten zet je je schuld om in vet. “Ik wilde schuld (…) zien als een grondstof die te mijnen viel. Hoe kun je iets negatiefs omzetten tot positief materiaal? En: kun je schuld ook financieel uitbuiten? Schuldfabrik is duurzaam ondernemen als kunstvorm. Zeep is dan natuurlijk interessant, omdat je er je handen mee in onschuld kunt wassen.”

Deelnemen aan een kunstproject als moderne aflaat, mooie zeepjes inslaan, indirect zorgen voor waterputten in Malawi en tegelijkertijd je handen wassen in (on)schuld, wie wil dat nou niet?

Julian Hetzel: Schuldfabrik
 dinsdag 22 augustus tot en met zaterdag 26 augustus
 12,50
Galerie Noorderlicht
 Facebook

Kunstcurator Maayke Meijering Art curator Maayke says:

“Participating in an art project as a modern indulgence, buying nice soap, indirectly financing wells in Malawi, while at the same time washing your hands in guilt/innocence, now who doesn’t want that?”


Guilt, a word with a double meaning: an economic and a moral one. The German artist Julian Hetzel is fascinated by this ambiguity. Moreover, the two sides of guilt often come together. Most of us find themselves in a privileged position, as inhabitant of Western Europe, as white, Christian, higher educated, healthy in body and mind, straight, wealthy, urban, male, and so on. Hetzel wonders when people turn the consciousness of their position into a sense of guilt and responsibility. According to him, this often happens by buying (responsible) things or by donating, in short by giving out money. Money, after all, is power. Just like the Catholic who used to buy off his religious guilt, so do we with our moral guilt.

With the installation Schuldfabrik in Galerie Noorderlicht during Noorderzon, Hetzel uses ‘guilt’ as a source. When the visitor enters his soap store, he gets a tour and explanations concerning the production process and how the proceeds are used for the mining of water wells in Malawi. However, these aren’t ordinary soaps he sells: they’re made of human fat, obtained by Hetzel from liposuction clinics. Hetzel: “The fat represents abundance, but also not taking good care of your body. In German, love handles are called ‘hip gold’.” By eating away feelings of guilt, guilt is transformed into fat. “I wanted to see guilt (…) as a resource to be mined. How do you turn something negative into positive material? And: can guilt be financially exploited? Schuldfabrik is sustainable entrepreneurship as an art form. Soap then, is interesting because it enables you to wash your hands clean.”

Participating in an art project as a modern indulgence, buying nice soap, indirectly financing wells in Malawi, while at the same time washing your hands in guilt/innocence, now who doesn’t want that?