De zondag van Grasnapolsky 2020

Filmcurator Derek Boudewijn Iris zegt:

“Met deze tweede editie in De Toekomst lijkt Grasnapolsky zijn ideale vorm te hebben gevonden.”


Met een verhuizing komt veel passen en meten, schuiven en vooral uitproberen. Vorig jaar was daarom overduidelijk een eerste jaar op de nieuwe locatie van Grasnapolsky, De Toekomst in Scheemda. De sfeer was gemoedelijk en de line-up zorgde voor genoeg verrassingen, maar het vele buitenlangs omlopen en een paar andere opstartproblemen zorgden soms voor wat irritatie. Met de tweede editie is dat passen en meten voorbij en lijkt Grasnapolsky zijn ideale vorm te hebben gevonden. Muren in het prachtige pand zijn doorgebroken en tussen de zalen zijn trappen geplaatst. Dit zorgt voor een nog net wat knussere sfeer. Buiten is de kas een welkome toevoeging, maar binnen is het is ook aangenaam warm. De line-up biedt bovendien genoeg verrassingen om je de hele dag te vermaken.

Eva Waterbolk trapt om een uurtje of één af (en dat op een zondag). In het Verzendlokaal loopt het al aardig vol, mensen weten de band te vinden. En met recht! Na hun release show in Vera afgelopen maand, is de band goed in vorm. Het mag dan vroeg zijn, de energie zit er goed in en de band speelt mooi strak. De basis van Waterbolks singer-songwriterliedjes wordt prachtig omlijst door de schone klanken van haar omringende band. De band wisselt vlekkeloos tussen ingetogen, ontroerende nummers (Bang (hondje) is een absoluut hoogtepunt) en wat harder werk. Als fraaie afsluiter worden we getrakteerd op het Groningse nummer Joapke Jong.

Langzamerhand gaat het tempo van de muziek, en daarmee ook het volume omhoog na een rustige start van de dag. Tja, wat wil je ook op een zondag. Ook de Vlaamse acts van de dag treden aan bij het Brakke Grond podium, zo ook Vito. De band die naar eigen zeggen ‘Belgicana’ maakt, speelt met veel zelfspot en enthousiasme. Vooral die gitarist aan de linkerkant die vol overtuiging in diverse poses op zijn gitaar aan het raggen is wekt wat verbazing op (gooide hij daar nou net zijn gitaar van het podium af?). De sound is catchy en doet bij vlagen denken aan Kurt Vile. De frontman weet met zijn charisma het koppie van het publiek erbij te houden, al kakt de set halverwege wel even in. Met wat meer vlieguren en materiaal heeft deze band potentie om snel door te groeien naar de grotere podia. Nog zo’n Vlaamse act is Fornet, die met zijn hoekige en onconventionele post-punk al gauw de vergelijking met Suuns oproept. Al hebben ook zij nog het nodige bij te schaven, weten ze met genoeg overtuigingskracht en dynamiek prima te vermaken. Niet Vlaams, maar wel hoekig, is het Rotterdamse Neighbours Burning Neighbours, die zich ook prima staande houdt te midden van zijn pakkende maar dissonante, noisy gitaargeweld, en met veel variatie in zijn set over de hele linie beklijft. Deze band is klaar voor het festivalseizoen.

Aan de volledig andere kant van het muzikale spectrum is daar dan Goldband, een soort Haags De Jeugd van Tegenwoordig die op stampende beats over het publiek heen vliegt op een groot opblaasbaar kussen, en vervolgens gesynchroniseerd een rits aan ingestudeerde danspasjes doet. Een beetje lomp, maar wel vermakelijk. Het feest is nu officieel aan in De Toekomst. Dat feest wordt rustig doorgezet door Gronings rapcollectief WadAap, en vervolgens met het Kartonfeest door WUBBO & BENZ. De hitjes vliegen ons om de oren, en we wagen nog een laatste dansje. En daarmee is het ook weer tijd om huiswaarts te gaan. Op naar volgend jaar!