Still Corners + Seewolf | Vera

Filmcurator Derek Boudewijn Iris zegt:

“Ik denk dat de dromerige, atmosferische muziek perfect past in een zaal als Vera, en zeker met de filmische visuals die erbij worden gevoegd. Ik laat me een avondje vervoeren in de wereld van Still Corners. Tot daar!”


Still Corners is een Brits electro-/dreampop-duo bestaande uit zangeres Tessa Murray en songwriter en producer Greg Hughes. Ze zijn getekend bij het bekende Sub Pop label, een label gebaseerd in Seattle dat vooral faam kreeg rondom het einde van de jaren tachtig met grunge-aanwinsten als Nirvana, Soundgarden en Mudhoney. Maar tegenwoordig bieden ze onderdak aan een veel breder scala aan bands, waaronder dus niet alleen Still Corners, maar ook indiefolk-zanger Father John Misty en alternatief hiphop-duo Shabazz Palaces.  

De band hoorde ik zo’n twee jaar geleden voor het eerst. Het was het nummer The Trip van het album Strange Pleasures. Een heerlijk dromerig nummer. Als ik naar dit nummer luister en mijn ogen sluit lijkt het net of ik word getransporteerd naar een andere wereld. En iedere keer als ik het nummer opzet gebeurt dit gegeven weer, het is een prachtige vervoering. De minimale lyrics in het nummer en met name het refrein: “so many miles away,” keer op keer herhaald, doen me denken aan dat het leven wat we leven in zichzelf ook een soort van trip is. Het moge mijn filosofische interpretatie zijn, maar het is wat bij mij opkomt bij dit nummer. De muziek, vooral het dromerige, doet me daarmee ook denken aan de muziek van Cocteau Twins en Beach House.

De muziek is ook erg filmisch: het duo laat zich beïnvloeden door een variëteit aan films, en maakt tijdens hun concerten ook gebruik van live visuals om dit filmische nog extra aan te zetten. Veel van de muziek herinnert me aan David Lynch en de specifieke vervreemdende en ietwat gekke esthetiek die hij neerzet met zijn films (denk aan Mulholland Drive bijvoorbeeld).

Na het nummer The Trip luisterde ik het album Dead Blue uit 2016, een album dat ietwat meer wegdrijft van de dromerige pop die ik hiervoor beschreef, en zich meer electropop mag noemen. Het nummer Lost Boys is dan ook best catchy. Duidelijke invloeden uit de jaren tachtig zijn terug te horen op dit album. Dit geluid zetten ze deels door op hun nieuwe album, Slow Air. Toch is er ook wel een change of scenery te horen: het openingsnummer In the Middle of the Night suggereert de uitgestrekte landschappen van Amerika. En deze indruk klopt, want voor dit album is het duo verhuisd vanuit het regenachtige Engeland naar het zonnige Texas, en hebben zich duidelijk laten beïnvloeden door hun omgeving. Het resulterende geluid is heel weids, open, en toch ergens nog heel dromerig. Het is meer neo-psyschedelic en er zit een stuk meer gitaar in verwerkt. Het drijft een beetje tussen de dreamy synth/electropop van eerder en neo-psychedelica.

Ik denk dat de dromerige, atmosferische muziek perfect past in een zaal als Vera, en zeker met de filmische visuals die erbij worden gevoegd. Ik laat me een avondje vervoeren in de wereld van Still Corners. Tot daar!

Still Corners + Seewolf
 donderdag 6 december, 21:00
 10 • kaartje kopen
 Vera
 Facebook