Oom Wanja | Stadsschouwburg

Bennet zegt:

“In deze tijden van pandemie en klimaatverandering heeft Liliane Brakema uitstekend de relevantie in Tsjechovs 120 jaar oude theaterstuk naar voren gebracht. Oom Wanja spiegelt ons het lusteloze voorspel van de Apocalyps voor. Dit gebeurt nu.”


English

We zijn nog maar net begonnen met Oom Wanja of we worden al geconfronteerd met een spiegel. Of de komende generaties ons zullen vergeven, zo luidt de vraag van arts Astrov. De dokter zuipt liever met Wanja terwijl hij verliefd om de getrouwde Jelena draalt, dan dat hij arbeiders geneest. Ondertussen onderhouden Sonja en haar oom Wanja de boerderij allang niet meer en is de academische carrière van Sonja’s vader zonder betekenis. Dit lekkende huis is in de greep van lethargie en komt niet zomaar los.

Er gebeurt ogenschijnlijk weinig op het podium, maar wat er gebeurt is genoeg om een trage dreiging en een gevoel van wanhoop op te roepen. De live muziek van Thijs van Vuure onderstreept dit. Ondanks alle verdoemenis is er wel een zekere mate van lichtheid te bekennen en na een explosie zijn er zelfs woorden van hoop. Hoe waar die woorden zijn is een heel ander verhaal. Gelooft Sonja echt wat ze zegt of reikt ze een comfortabele illusie aan?

In deze tijden van pandemie en klimaatverandering heeft Liliane Brakema uitstekend de relevantie in Tsjechovs 120 jaar oude theaterstuk naar voren gebracht. Oom Wanja spiegelt ons het lusteloze voorspel van de Apocalyps voor. Dit gebeurt nu. Dit is wat wij doen op de drempel van wereldwijde ecologische en humanitaire rampspoed. Wat zal er in de geschiedenisboeken over ons geschreven worden?

oom wanja
 vanaf 7 t/m 10 oktober en 9 t/m 12 december  (daartussen op tour in Nederland)
 25 (regulier) • kaartje kopen
 Stadsschouwburg Groningen
 Facebook

Bennet says:

“In these times of pandemics and climate change, Liliane Brakema brilliantly brings out the relevance of Chechov’s 120 year old piece. Oom Wanja reflects the joyless prelude of the apocalypse. This is now.”


We have only just begun when we are faced with a mirror. Whether the next generations will forgive us, is the question posed by doctor Astrov. The doctor rather goes drinking with Wanja, while lingering around the married Jelena, than actually curing the workmen. Meanwhile Sonja and her Uncle Wanja have ceased to take care of the farm and the academic career of Sonja’s dad has become meaningless. This leaking house is caught in a grip of lethargy it will not easily escape. 

There does not appear to be a lot going on on stage, but that what happens brings on the feeling of a slow threat and evokes a sense despair. The live music by Thijs van Vuure underlines these feelings. In spite of all the damnation, there is a degree of lightness and at some point even words of hope. To what extent those words are true however is yet another story. Does Sonja believe what she says or does she merely offer a comfortable illusion. 

In these times of pandemic and climate change, Liliane Brakema has brilliantly brought out the relevance of Chekhov’s piece. Uncle Wanja reflects the joyless prelude of the Apocalypse. This is now. This is what we do on the brink of worldwide ecologic and humanitarian disaster. How will we be mentioned in the books of history?